Взаемно ја играме претставата на скриените маски.

Заплеткани во својата депресија,

 лажеме и манипулираме со истите зборови кои меѓусебно не уништуваат.

Како телата да ни се пресечени со жилет,

оставени на милост и немилост.

Како рацете да ни се заврзани во јажето на лагата,

 и не можеме да ги помрднеме нив.

Не размислуваме што правиме,

 и судиме без да сослушаме.

Повторно го гледаме квантитетот на кој дрско му се потсмеваме со кисели насмевки,

Да тоа сме ние.

Тоа е човекот.

Омаловажувачки грабиме од туѓото,

а не даваме од своето.

Живееме во својата скржавост,

а со тоа ни се полни егото.

Да тоа  сме ние

Тоа е човекот

Тоа се луѓето.